Yahya Kemal Beyatlı

İstemem artık ışık rayiha renk alemini Koklamam yosma karanfille beyaz yasemeni Beni bir lahza müsait bulamaz idlale Ne beyaz bakire zambak ne ateşten lale. Yahya Kemal Beyatlı

Yokmuş o hayal ettiğimiz aleme yol. Artik ne acil ey gül-i ummud ne sol. Ey ruy-i zemin bu ye'simizden sonra, İster viran ol, ister abadan ol. Yahya Kemal Beyatlı

Hafız’ın kabri olan bahçede bir gül varmış; Yeniden her gün açarmış kanayan rengiyle, Gece, bülbül ağaran vakte kadar ağlarmış Eski Şiraz’ı hayal ettiren ahengiyle. Ölüm asude bahar ülkesidir bir rinde; Gönlü her yerde buhurdan gibi ...

Artık demir almak günü gelmişse zamandan, Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan. Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol; Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol. Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli, ...

Gece, Leyla’yı ayın on dördü, Koyda, tenha, yıkanırken gördü. "Kız, vücudun ne güzel böyle açık!.. Kız, yakından göreyim sahile çık!.." Baktı etrafına ürkek, ürkek Dedi; tenhada bu ses ne olsa gerek?.."Kız vücudun sarı güller gibi ter!. ...

Ölenler öldü, kalanlarla muzdarip kaldık, Vatanda hor görülen bir cemaatiz artık. Ölenler en son kurtuldular bu dağdağadan, Ve göz kapaklarının ardında eski vatan, Bizim diyar olarak kaldı kıyâmete dek. Kalanlar ortada genç, ihtiyar, kadın, erkek, Harap olup ...